پژوهشنامه رسانه بین الملل

پژوهشنامه رسانه بین الملل

الگوی ارتباطی مطلوب جمهوری اسلامی ایران در قبال جمهوری فدراتیو برزیل

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
معصومه مرادجانی 1
جلال غفاری 2
پیمان جبلی 3
اکبر نصرالهی 4
1 دانشجوی دکترای علوم ارتباطات، دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه فرهنگ و ارتباطات، دانشکده علوم اجتماعی و فرهنگی، دانشگاه امام حسین (ع)، تهران، ایران
3 استادیار گروه ارتباطات، دانشکده ارتباطات و رسانه دانشگاه صداوسیما، تهران، ایران
4 استادیار گروه مدیریت رسانه، دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
10.22034/imrl.2024.406499.1184
چکیده
در گذشته روابط کشورها اغلب متمرکز بر دیپلماسی رسمی بود اما با گسترش ارتباطات، تحولی ژرف در جوامع انسانی، ساختارهای سنتی، دولت ها و رفتارهای آنان در عرصه بین المللی ایجاد شد و ابعاد دیگری از اثرگذاری اجتماعی و روابط بین دولت-ملت‌ها ظهور و بروز یافت. در این میان، دو کشور جمهوری اسلامی ایران و جمهوری فدراتیو برزیل سیاست مستقلی را در پیش گرفته و خواهان تثبیت جایگاه بین المللی خود هستند؛ لذا ضرورت دارد با عنایت به 120 سالگی روابط دیپلماتیک دو کشور، نگاه مثبت ج.ا.ایران و ج.ف.برزیل به همکاری متقابل، متوازن‌سازی، تنوع‌بخشی و تعمیق روابط فی‌مابین، هدف راهبردی تقویت روابط چندجانبه دو کشور محقق شود. سوال اصلی پژوهش حاضر این است که الگوی ارتباطی ج.ا.ایران در ج.ف.برزیل چگونه باید باشد تا بتوان ارتباط قوی، موثر و سازنده‌ای با این کشور برقرار کرد؟ ادبیات مفهومی این کاوش، ارتباطات توسعه، الگوی ارتباطی و قدرت های نوظهور است. در این پژوهش به صورت ترکیبی از روش مطالعه اسنادی و نظریه زمینه ای استفاده شده و با مراجعه به کتب، مقالات و گزارش های معتبر سازمان های بین المللی و همچنین انجام مصاحبه عمیق با 12 نفر از نخبگان، یافته ها احصاء شد. براساس نتایج، الگوی رفتاری برزیل در نظام بین الملل بسیار محتاطانه و اقتصاد محور است؛ لذا ضرورت دارد جمهوری اسلامی ایران راهبرد ثابت با تاکتیک متغیرِ متناسب با تغییرات جامعه هدف را در مواجهه با دولت، جامعه، نهادهای مدنی و رسانه های اجتماعی برزیل به کار بگیرد. همچنین با توجه به فضای گفتمانی و رسانه ای این کشور، ج.ا.ایران باید ظرفیت های چند بعدی دیپلماسی عمومی را با تمرکز بر دیپلماسی رسانه ای، دیپلماسی فرهنگی و دیپلماسی مبادله فعال کند.
کلیدواژه‌ها
الگوی ارتباطی
ارتباطات توسعه
قدرت‌ نوظهور
جمهوری اسلامی ایران
جمهوری فدراتیو برزیل

عنوان مقاله English

The Optimal Communication Model for The Islamic Republic of Iran, Dealing with The Federal Republic of Brazil

نویسندگان English

Masoumeh Moradjani 1
Jalal Ghafari 2
Peyman Jebelli 3
Akbar Nasrollahi 4
1 PhD student of Communication Sciences, Faculty of Social Sciences, Communication and Media, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
2 Associate Professor, Department of Culture and Communication, Faculty of Social and Cultural Sciences, Imam Hossein University, Tehran, Iran.
3 Assistant Professor, Department of Communication, Faculty of Communication and Media, IRIB University, Tehran, Iran
4 Assistant Professor, Department of Media Management, Faculty of Social Sciences, Communication and Media, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده English

In the past, the relations between countries were often focused on official diplomacy, but with the expansion of communication, a profound transformation was created in human societies, traditional structures, governments and their behaviors in the international arena, and other dimensions of social influence and relations between nations-states appeared. Meanwhile, two countries, the Islamic Republic of Iran and the Federative Republic of Brazil, have adopted an independent policy and desire to stabilize their international position; Therefore, considering the 120 years of diplomatic relations between the two countries, the positive view of Iran and Brazil on mutual cooperation, balancing, diversification and deepening of relations between the two countries, both want to meet the strategic goal of strengthening multilateral relations between the two countries. The main question of the present research is what should be the communication model of Iran in the Republic of Brazil in order to establish a strong, effective and constructive relationship with this country? The conceptual literature of this research is development communication, communication model and emerging powers. In this research, a combination of document study method and contextual theory was used, and results was obtained by referring to books, articles, and authoritative reports of international organizations, as well as conducting in-depth interviews with 12 elite people. Based on the results, Brazil's behavioral model in the international system is very cautious and economy-oriented; Therefore, it is necessary for the Islamic Republic of Iran to use a fixed strategy with changing tactics in accordance with the changes of the target society in facing the government, society, civil institutions and social media of Brazil. Also, according to the discourse and media atmosphere of this country, the Republic of Iran should activate the multi-dimensional capacities of public diplomacy by focusing on media diplomacy, cultural diplomacy and exchange diplomacy.

کلیدواژه‌ها English

Communication Model
Communication for Development
Emerging Power
Islamic Republic of Iran
Federative Republic of Brazil
جی.ویاردا، هوارد، اف.کلاین، هاروی (1387). آمریکای لاتین، سیاست، حکومت و توسعه، ترجمه علیرضا قربانپور، چاپ نخست. تهران: موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین­المللی ابرار معاصر تهران.
جعفری، علی‌اکبر و فلاح، مهرداد(1397). قدرت اقتصادی بریکس و بدیل برای اقتصاد لیبرال غرب. فصلنامه سیاست، 48(1)، 18-1.
دادگران، سید محمد (1377). مبانی ارتباطات جمعی، چاپ دوم، تهران: انتشارات فیروزه.
دانایی فرد، حسن و اسلامی، آذر (1390). کاربرد استراتژی پژوهشی نظریه داده بنیاد در عمل، تهران: دانشگاه امام صادق(ع).
دونزباخ، ولفگانگ (1395). ارتباطات توسعه، دانشنامه موضوعی بین ­المللی ارتباطات 1، ترجمه حسن بشیر و حسین حسنی، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
رادگودرزی، معصومه، صفری، عسگر (1398). نهادسازی منطقه‌ای چین و آینده نظم بین‌المللی لیبرال. فصلنامه پژوهش‌های راهبردی سیاست، 8(30)، 227-262.
راجرز، اورت میچل (1402). تاریخ تحلیلی علم ارتباطات. ترجمه غلامرضا آذری، تهران: آنژه.
کریمی، یوسف (1396). برزیل سرزمین آینده، دفتر مطالعات بنیادین حکومتی. تهران: مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی.
لرنر، دانیل (1383). گذر از جامعه سنتی (نوسازی خاورمیانه). مترجم غلام رضا خواجه سروری، تهران: پژوهشکده مطالعات راهبردی.
لیندلف، تامس، تیلور، برایان (1397). روش تحقیق کیفی در علوم ارتباطات. ترجمه عبدالله گیویان، چاپ سوم، تهران: انتشارات همشهری.
معاونت پژوهش­های سیاسی-حقوقی (1395). تدوین و اجرای دیپلماسی اقتصادی: بررسی تجربه برزیل. دفتر مطالعات سیاسی.
ملکات، سرینوس، استیوز، لزلی، (1388). ارتباطات توسعه در جهان سوم. ترجمه شعبانعلی بهرام پور، تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری.
ملکات، سرینوس (1386). نظریه‌های ارتباطات توسعه. ترجمه یونس شکرخواه، رسانه، شماره 64
میرترابی، سعید و فلاح، مهرداد (1401). چین، بریکس و تحول در نظم نهادی اقتصاد جهانی. مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل، 5(2)، 446-415.
Abu Bakr, H. (2018). BRICS Plus model can unite developing economies. Available at:http://en.people.cn/n3/2018/0728/c90000-9485685.html.
Arapova, E. (2019). The BRICS Plus” as the First International Platform Connecting Regional
Trade Agreements. Asia-Pacific Social Science Review, 19 (2), 30–46.
BRICS. (2015). VII Brics Summit: Ufa Declaration. Available at:
      http://brics.itamaraty. 1-15.
gov.br/category-english/21-documents/253-vii-brics-summit-ufa-declaration.
BRICS. (2016). 8th Brics Summit Goa Declaration. 1-10. Available at:
      http://brics.itamaraty.gov.
br/images/pdf/GoaDeclarationandActionPlan.pdf.
BRICS. (2017). Brics Leaders Xiamen Declaration. Available at:
      www.brics.utoronto.ca/docs/170904-xiamen.pdf.
Beltran, S (1980). A farewell to Aristotle: Horizontal Comunication, 5, 5_41.
Beltrán, L. (1970). Communication in Latin America: persuasion for status quo or for national development? Thesis for the degree of Ph.D. East Lansing, Michigan State University, Department of Communication.
Beltrán, L. (2005). “La comunicación para el desarrollo en Latinoamérica: recuento de medio siglo”. Documento presentado al III Congreso Panamericano de la comunicación. Panel 3: “Problemática de la Comunicación para el Desarrollo en el contexto de la Sociedad de la Información”. Universidad de Buenos Aires. Buenos Aires. Disponible en:
      http://www.infoamerica.org/teoria_textos/lrb_com_desarrollo.pdf [Consulta: 2016, 15 de febrero]
Countrymeters (2023). Available at: 
      https://countrymeters.info/en#google_vignette
Charmaz, Kathy (2012). The Power and Potential of Grounded Theory. Medical Sociology online, Volume 6, Issue 3.
Di Filippo, A. (2007). La Escuela Latinoamericana del Desarrollo. Cinta Moebio, 124-154.
Freire, Paolo. (1970). Pedagogía del oprimido. Nueva York, Herder & Herder.
Garcés Corra, R. (2013). “Siete tesis sobre la prensa cubana” tomado de Cubahora, 17 de julio, Disponible en: http://bit.ly/1KPIrsz [Consulta: 2016, 12 de junio].
Giddens, A. (1995). Modernity and self-identity: Self and society in the late modern age. Cambridge: Polity.
Kaplún, M. (1990). Comunicación entre grupos. El método del cassette-foro. Buenos Aires, Humanitas.
Kaplún, M. (1985). El comunicador popular. Quito, CIESPAL.
MacAnnany. E (1988). Root of the past, seeds of the present, Journal of Communication, 38, 109-122.
Martín-Barbero, J. (2002). La educación desde la comunicación. Buenos Aires, Grupo Editorial Norma.
Pasquali, A. (1963). Comunicación y cultura de masas. Caracas, Universidad Central de Venezuela.
Servaes, J. (2012). “Comunicación para el desarrollo sostenible y el cambio social. Una visión general” en CIC Cuadernos de Información y comunicación. Vol.17. pp. 17-40. Disponible en:
      https://revistas.ucm.es/index.php/CIYC/article/viewFile/39256/37839 [Consulta: 2016, junio 11]
Strauss, A and Corbin, J (1998). Basics of Qualitative Research Techniques and Proceders For Developing Grounded Theory, CA: Sage.
Shah,H. Wilkings, K (2005). Reconsidering geometries of development. Perspectives on Global Development and Technology, 3(4), 395-416